انصاف می دهد که نهان می شود پری

زنار بود هر چه همه عمر داشتم

الا کمر که پیش تو بستم به چاکری

از شرم چون تو آدمیان در میان خلق

شمشیر اختیار تو را سر نهاده ام

دانم که گر تنم بکشی جان بپروری

جز صورتت در آینه کس را نمی رسد