که من ترش بنشینم ز تلخ گفتاری

به هر سلاح که خون مرا بخواهی ریخت

حلال کردمت الا به تیغ بیزاری

تو در دل من از آن خوشتری و شیرینتر

اگر دعات ارادت بود و گر دشنام

بگوی از آن لب شیرین که شهد می باری

اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد