اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد

که من ترش بنشینم ز تلخ گفتاری

اگر دعات ارادت بود و گر دشنام

بگوی از آن لب شیرین که شهد می باری

که در کمند تو راحت بود گرفتاری

به انتظار عیادت که دوست می آید

خوشست بر دل رنجور عشق بیماری