که زر به کان بری و گل به بوستان آری

اگر به تحفه جانان هزار جان آری

محقرست نشاید که بر زبان آری

حدیث جان بر جانان همین مثل باشد

هنوز در دلت ای آفتاب رخ نگذشت

که سایه ای به سر یار مهربان آری

تو را چه غم که مرا در غمت نگیرد خواب