تو را چه غم که مرا در غمت نگیرد خواب

که زر به کان بری و گل به بوستان آری

هنوز در دلت ای آفتاب رخ نگذشت

که سایه ای به سر یار مهربان آری

تو پادشاه کجا یاد پاسبان آری

ز حسن روی تو بر دین خلق می ترسم

که بدعتی که نبودست در جهان آری