که با چنین صنمی دست در میان داری

جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو

تو را رسد که چو دعوی کنی بیان داری

ندانم ای کمر این سلطنت چه لایق توست

بسیست تا دل گم کرده باز می جستم

در ابروان تو بشناختم که آن داری

تو را که زلف و بناگوش و خد و قد اینست