گفتی اگر درد عشق پای نداری گریز

گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی

گر بکشی بنده ایم ور بنوازی رواست

ما به تو مستانسیم تو به چه مستوحشی

چون بتوانم گریخت تا تو کمندم کشی

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ برد

باز نگه می کنم سخت بهشتی وشی