چون بتوانم گریخت تا تو کمندم کشی

گر بکشی بنده ایم ور بنوازی رواست

ما به تو مستانسیم تو به چه مستوحشی

گفتی اگر درد عشق پای نداری گریز

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ برد

باز نگه می کنم سخت بهشتی وشی

غایت خوبی که هست قبضه و شمشیر و دست