نگویمت که گلی بر فراز سرو روان

نگه به توست که هم قبله ای و هم صنمی

چنین جمال نشاید که هر نظر بیند

مگر که نام خدا گرد خویشتن بدمی

که آفتاب جهان تاب بر سر علمی

تو مشک بوی سیه چشم را که دریابد

که همچو آهوی مشکین از آدمی برمی