چنین جمال نشاید که هر نظر بیند

هنوز مرهم ریشی و داروی المی

چنین که می گذری کافر و مسلمان را

نگه به توست که هم قبله ای و هم صنمی

مگر که نام خدا گرد خویشتن بدمی

نگویمت که گلی بر فراز سرو روان

که آفتاب جهان تاب بر سر علمی