فتنه انگیزی و خون ریزی و خلقی نگرانت

خون عشاق حلالست زهی شوخ حرامی

بیم آنست دمادم که چو پروانه بسوزم

از تغابن که تو چون شمع چرا شاهد عامی

که چه شیرین حرکاتی و چه مطبوع کلامی

مگر از هیت شیرین تو می رفت حدیثی

نیشکر گفت کمر بسته ام اینک به غلامی