قندیل بکش تا بنشینم به ظلامی

در هیچ مقامی دل مسکین نشکیبد

خوکرده صحبت که برافتد ز مقامی

بی دوست حرامست جهان دیدن مشتاق

چندان بنشینم که برآید نفس صبح

کان وقت به دل می رسد از دوست پیامی

آن جا که تویی رفتن ما سود ندارد