چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

گر تاج می فرستی و گر تیغ می زنی

ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو

شهری به تیغ غمزه خون خوار و لعل لب

مجروح می کنی و نمک می پراکنی

ما خوشه چین خرمن اصحاب دولتیم