باری نگه کن ای که خداوند خرمنی

شهری به تیغ غمزه خون خوار و لعل لب

مجروح می کنی و نمک می پراکنی

ما خوشه چین خرمن اصحاب دولتیم

گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من

مهر از دلم چگونه توانی که برکنی

حکم آن توست اگر بکشی بی گنه ولیک