من آدمی نشنیدم بدین شکردهنی

کسی در آینه شخصی بدین صفت بیند

کند هرآینه جور و جفا و کبر و منی

در آن دهن که تو داری سخن نمی گنجد

شنیده ای که مقالات سعدی از شیراز

همی برند به عالم چو نافه ختنی

مگر که نام خوشت بر دهان من بگذشت