کس شک نکند که سرو بستانی

بر خوان تو این شکر که می بینم

بی فایده ای مگس که می رانی

هر جا که تو بگذری بدین خوبی

هرک این سر دست و ساعدت بیند

گر دل ندهد به پنجه بستانی

من جسم چنین ندیده ام هرگز