تا مگر زنده شوم زان نفس روحانی

آرزو می کندم با تو دمی در بستان

یا به هر گوشه که باشد که تو خود بستانی

با من کشته هجران نفسی خوش بنشین

گر در آفاق بگردی بجز آیینه تو را

صورتی کس ننماید که بدو می مانی

هیچ دورانی بی فتنه نگویند که بود