کس رد نتواند کرد آن را که تو بگزینی

گر بنده خود خوانی افتیم به سلطانی

ور روی بگردانی رفتیم به مسکینی

کس عیب نیارد گفت آن را که تو بپسندی

عشق لب شیرینت روزی بکشد سعدی

فرهاد چنین کشته ست آن شوخ به شیرینی