بروید چون تو سروی بر لب جوی

لبت دانم که یاقوت است و تن سیم

نمی دانم دلت سنگ است یا روی

نپندارم که در بستان فردوس

چه شیرین لب سخنگویی که عاجز

فرو می ماند از وصفت سخنگوی

به بویی الغیاث از ما برآید