مطربان گویی در آوازند و مستان در سماع

در سرایت خود گل افشانست سبزی گو مروی

ای نسیم کوی معشوق این چه باد خرمست

تا کجا بودی که جانم تازه می گردد به بوی

شاهدان در حالت و شوریدگان درهای و هوی

ای رفیق آنچ از بلای عشق بر من می رود

گر به ترک من نمی گویی به ترک من بگوی