سعدی و عمر و زید را هیچ محل نمی نهی

رفت و رها نمی کنی آمد و ره نمی دهی

شاید اگر نظر کنی ای که ز دردم آگهی

ور نکنی اثر کند دود دل سحرگهی

وین همه لاف می زنیم از دهل میان تهی