مصرع نخست · شماره 97نه ادراک در کنه ذاتش رسدشاعرسعدیاثرسر آغازقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.94که دهشت گرفت آستینم که قم#95محیط است علم ملک بر بسیط#96قیاس تو بر وی نگردد محیط#97نه ادراک در کنه ذاتش رسدانتخابشده98نه فکرت به غور صفاتش رسد#99توان در بلاغت به سحبان رسید#100نه در کنه بی چون سبحان رسید#دربارهٔ این سطرسطر شماره 97 از «سر آغاز» است.سطر پیشینقیاس تو بر وی نگردد محیط→سطر بعدینه فکرت به غور صفاتش رسد←