بمانده ست با دامنی گوهرم

به تاریخ فرخ میان دو عید

ز ششصد فزون بود پنجاه و پنج

که پر در شد این نامبردار گنج

هنوز از خجالت سر اندر برم

که در بحر لولو صدف نیز هست

درخت بلندست در باغ و پست