درخت بلندست در باغ و پست

بمانده ست با دامنی گوهرم

هنوز از خجالت سر اندر برم

که در بحر لولو صدف نیز هست

الا ای هنرمند پاکیزه خوی

هنرمند نشنیده ام عیب جوی

قبا گر حریرست و گر پرنیان