چو نرمی کنی خصم گردد دلیر

پدروار خشم آورد بر پسر

گهش می زند تا شود دردناک

گهی می کند آبش از دیده پاک

وگر خشم گیری شوند از تو سیر

درشتی و نرمی بهم در به است

چو رگ زن که جراح و مرهم نه است