ملک در سخن گفتنش خیره ماند

که سنگ ترازوی بارش کم است

چو حرفم برآمد درست از قلم

مرا از همه حرف گیران چه غم؟

سر دست فرماندهی برفشاند

که مجرم به زرق و زبان آوری

ز جرمی که دارد نگردد بری