به امید بیشی نداد و نخورد

بیفزود بر مرد دهقان خراج

طمع کرد در مال بازارگان

بلا ریخت بر جان بیچارگان

خردمند داند که ناخوب کرد

که تا جمع کرد آن زر از گر بزی

پراگنده شد لشکر از عاجزی