در این کوش تا با تو ماند مقیم

برفتم چو بیچارگان از سرش

پسندیده رایی که بخشید و خورد

جهان از پی خویشتن گرد کرد

که هرچ از تو ماند دریغ است و بیم

کند خواجه بر بستر جان گداز

یکی دست کوتاه و دیگر دراز