کند خواجه بر بستر جان گداز

جهان از پی خویشتن گرد کرد

در این کوش تا با تو ماند مقیم

که هرچ از تو ماند دریغ است و بیم

یکی دست کوتاه و دیگر دراز

در آن دم تو را می نماید به دست

که دهشت زبانش ز گفتن ببست