ندانست بیچاره راه گریز

بفرمود و جستند و بستند سخت

بخواری فگندند در پای تخت

سیه دل برآهخت شمشیر تیز

سر ناامیدی برآورد و گفت

نشاید شب گور در خانه خفت

نه تنها منت گفتم ای شهریار