سر ناامیدی برآورد و گفت

بخواری فگندند در پای تخت

سیه دل برآهخت شمشیر تیز

ندانست بیچاره راه گریز

نشاید شب گور در خانه خفت

نه تنها منت گفتم ای شهریار

که برگشته بختی و بد روزگار