ز دشمن شنو سیرت خود که دوست

رود نیکبخت از پی راستان

بیاموزی از عاقلان حسن خوی

نه چندان که از جاهل عیب جوی

هرآنچ از تو آید به چشمش نکوست

وبال است دادن به رنجور قند

که داروی تلخش بود سودمند