هرآنچ از تو آید به چشمش نکوست

بیاموزی از عاقلان حسن خوی

نه چندان که از جاهل عیب جوی

ز دشمن شنو سیرت خود که دوست

وبال است دادن به رنجور قند

که داروی تلخش بود سودمند

ترش روی بهتر کند سرزنش