نگه کن که چون سوخت در پیش جمع

مزن بر سر ناتوان دست زور

که روزی به پایش در افتی چو مور

نبخشود بر حال پروانه شمع

گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است

تواناتر از تو هم آخر کسی است