بخیل توانگر به دینار و سیم

گرت مرگ خواهند، از ایشان منال

چو چشمار و آنگه خورند از تو سیر

که از بام پنجه گز افتی به زیر

طلسمی است بالای گنجی مقیم

از آن سالها می بماند زرش

که لرزد طلسمی چنین بر سرش