یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟

ز دلهای شوریده پیرامنش

گرفت آتش شمع در دامنش

پراگنده خاطر شد و خشمناک

تو را آتش ای یار دامن بسوخت

مرا خود به یک باره خرمن بسوخت

اگر یاری از خویشتن دم مزن