اگر یاری از خویشتن دم مزن

یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟

تو را آتش ای یار دامن بسوخت

مرا خود به یک باره خرمن بسوخت

که شرک است با یار و با خویشتن

چنین دارم از پیر داننده یاد

که شوریده ای سر به صحرا نهاد