که ناگه بکشتش پری چهره ای

همه شب در این گفت و گو بود شمع

به دیدار او وقت اصحاب، جمع

نرفته ز شب همچنان بهره ای

همی گفت و می رفت دودش به سر

همین بود پایان عشق، ای پسر

ره این است اگر خواهی آموختن