که بیرون کن از سر جوانی و جهل

جفای پدر برد و زندان و بند

چنان سودمندش نیامد که پند

گرش سخت گفتی سخنگوی سهل

خیال و غرورش بر آن داشتی

که درویش را زنده نگذاشتی

سپر نفگند شیر غران ز جنگ