خیال و غرورش بر آن داشتی

چنان سودمندش نیامد که پند

گرش سخت گفتی سخنگوی سهل

که بیرون کن از سر جوانی و جهل

که درویش را زنده نگذاشتی

سپر نفگند شیر غران ز جنگ

نیندیشد از تیغ بران پلنگ