نهادم ز سر کبر و رای و خرد

نپنداری ای دیده روشنم

کز ایدر سگ آواز کرد، این منم

چو دیدم که بیچارگی می خرد

چو سگ بر درش بانگ کردم بسی

که مسکین تر از سگ ندیدم کسی

چو خواهی که در قدر والا رسی