قضا را چنان اتفاق اوفتاد

به رنج و به راحت، به امید و بیم

دگر پر شد از شام پیمانه ام

کشید آرزومندی خانه ام

که بازم گذر بر عراق اوفتاد

شبی سر فرو شد به اندیشه ام

به دل برگذشت آن هنر پیشه ام