کسان را نشد ناوک اندر حریر

فتادیم هر دانه ای گوشه ای

به نامردی از هم بدادیم دست

چو ماهی که با جوشن افتد به شست

که گفتم بدوزند سندان به تیر

چو طالع ز ما روی بر پیچ بود

سپر پیش تیر قضا هیچ بود