چو طالع ز ما روی بر پیچ بود

چو ماهی که با جوشن افتد به شست

کسان را نشد ناوک اندر حریر

که گفتم بدوزند سندان به تیر

سپر پیش تیر قضا هیچ بود

از این بوالعجب تر حدیثی شنو

که بی بخت کوشش نیرزد دو جو