مکانش بیفزود و قدرش فراشت

پسندید از او شهریار آنچه گفت

گل رویش از تازگی برشکفت

ز قدر و مکانی که دستور داشت

بد اندیش را زجر و تادیب کرد

پشیمانی از گفته خویش خورد

ندیدم ز غماز سرگشته تر