مگر نیک بختت فراموش شد

که جور سپهر انتظارش فزود

نگه کن چو سلطان به غفلت بخفت

که چوبک زنش بامدادان چه گفت

چو دستت در آغوش آغوش شد؟

تو را شب به عیش و طرب می رود

چه دانی که بر ما چه شب می رود؟