تو را شب به عیش و طرب می رود

که چوبک زنش بامدادان چه گفت

مگر نیک بختت فراموش شد

چو دستت در آغوش آغوش شد؟

چه دانی که بر ما چه شب می رود؟

فرو برده سر کاروانی به دیگ

چه از پا فرو رفتگانش به ریگ