مغان تبه رای ناشسته روی

به یک دم جهانی شد افروخته

تو گفتی که در خطه زنگبار

ز یک گوشه ناگه در آمد تتار

به دیر آمدند از در و دشت و کوی

کس از مرد در شهر و از زن نماند

در آن بتکده جای در زن نماند