ز یک گوشه ناگه در آمد تتار

فتاد آتش صبح در سوخته

به یک دم جهانی شد افروخته

تو گفتی که در خطه زنگبار

مغان تبه رای ناشسته روی

به دیر آمدند از در و دشت و کوی

کس از مرد در شهر و از زن نماند