گرت چشم عقل است تدبیر گور

گر امیدواری که خرمن بری

به شهر قیامت مرو تنگدست

که وجهی ندارد به حسرت نشست

کنون کن که چشمت نخورده ست مور

به مایه توان ای پسر سود کرد

چه سود افتد آن را که سرمایه خورد؟